hivaeil — Wed, 02 Jul 2008 17:47:18 GMT

شاید مردی دیگر

زن‌‌- زندگی با هفت مرد را درون پارچه ای پیچید و میان صندوقچه ای قدیمی گذاشت. تن صندوقچه در آغوش تاریک زیرزمین بود. صدای کندن زمین را چنارهای بلند قبرستان شنیدند. سلام مرد هفتم را کلاغها از فراز دست مردم شهر به گورستان رساندند. زن- کنار پنجره صد و سی طلوع و غروب را منتظر ایستاد. زن کمال خود را در کنار فقط مرد می دید. در تولد صد و سی و یکمین خورشید- اندام زن میان بهترین لباسش هم داغ بود و هم سرخ. گوشهایش تیز برای شنیدن صدای زنگ مرد هشتم. تمام چای های نخورده و گپهای نزده اش در انتظار حضور شاید مرد هشتم. آن روز در تمام شهر هیچ زنگی به صدا در نیامد. و در مرگ صد و سی و یکمین خورشید- تکه های تن زن از بی مردی در دهان مورچه ها راه صندوقچه را کوتاه می کرد.

hivaeil — Tue, 24 Jun 2008 14:40:18 GMT

برای مادر

زن تا وقتی که زن است شیطان دوستش دارد اما زمانیکه مادر شد خدا دوستش دارد. (۱)

و من مادر را دوست دارم نه کسی که مرا زایید. (۲)

مادر خوبم به خاطر تقدس و جایگاهی که در زندگیم داشتی خیلی کم پیش آمد که صورتت را ببوسم. جای بوسه ی من همیشه زیر کفشهایت بوده و مطمئنم که آن هم از سر من خیلی زیاد است. همه ی روزهای عمرم تقدیم به تو و زندگیم فدای تو باد.

(۱): از سخنان حضرت محمد (ص)

(۲):در سال ۱۳۷۷ از زبان یک پسر ۱۷ ساله شنیدم که در همان سال در زندان چوبیندر قزوین زندانی بود.

hivaeil — Thu, 12 Jun 2008 17:42:18 GMT

کلاه آبی زندگی

آن بیرون اردیبهشت می بارد پای پنجره. مرد پای تخت زن جوان کمرش را

می چرخاند. پیش بند آبی روی تن زن. دست بلند و بی موی زن گاهی

آویزان از تخت و گاهی دراز شده برای دریافت گیلاسهای کمپوتش. دست

زن بالا که می رود پیش بند حرکت می کند و دوست داری کمی عقب برود

تا بتوانی بدن زن را ببینی. سفیدی گوشه ی سینه ی زن توجهت را جلب

می کند. فکر می کنی که ... .

مرد می گوید: امیر سراغتو می گیره. گفتم مامان رفته آش بیاره. می ره به

سی دی اشاره می کنه. منم براش سی دی می ذارم. اونم می رقصه.

اینجوری.

مرد دو دستش را طوری مقابل هم جلوی سینه اش می گیرد انگار که

کاسه ای را با آنها گرفته است. مرد سر و تن و دستهایش را به چپ و

راست خم می کند و می گوید: ماما آج آج آج. ماما آج آج آج.

زن می خندد به مرد. خنده اش بازی نیست. خود زندگی است.

چند زن از تخت ۱۸ دور و ازاتاق ۵ خارج می شوند. صدای آهسته ی گریه

ی زنها از راهرو به درون اتاق سر می خورد. در قاب چار چوبه ی در می

ایستی. همان زنها هستند که از اتاق خارج شدند. یکیشان روبه دیوار معلوم

نیست قاطی گریه با چه کسی حرف می زند: آخه اون فقط ۲۶ سالشه.

دیگه نمی تونه به بچش شیر بده. امیر یکسال و نیمه است. یعنی اون

دوباره می تونه بچه بزاد؟!

زن با این حرفها سیلی هایش را پای صورتش می خواباند. مادرت که شب

قبل به خاطر جراحی باد فتق محمد مهدی (برادرزاده ی ۲ سال و نیمه ات)

در اتاق ۵ به سر برده به تو نزدیک می شود. با اشاره ی سر از او می

پرسی قضیه چیست؟ مادرت آهسته در گوشت می گوید: اینا خواهرای

همون خانم جوانی هستن که شوهرش داره کنار تختش می رقصه. اون

خانم و بقیه ی خانمهایی که توی این اتاق هستن امروز به خاطر بیماری

سرطان سینه- جفت پستانهایشان را بریده اند.

حالا می دانی آن سفیدی باند است نه چیزی که فکرش را می کردی.

تکانهای مادر هم نمی تواند نگاه تو را از روی زن جوان بردارد. اگر زن باشی

توی این لحظه دستت آهسته بر روی تنت می لغزد و بالا می آید و کمی

پایین تر از چال گلویت را چنگ می اندازی. درد داری. فکر می کنی. آنقدر

زیاد که زمان و مکان را از دست می دهی. احساس می کنی در خلاء به

سر می بری. تصمیم می گیری هر وقت از بیمارستان خارج شدی در اولین

فرصت یک تست سرطان بدهی و اگر نتیجه منفی بود بروی دنبال راههای

پیشگیری از سرطان.

تو باز هم فکر می کنی. قشنگترین حالت مادر زمانی است که به کودکش

شیر می دهد. و تو فکر می کنی به زنی که سینه ای برای شیر دادن

ندارد. فکر می کنی به زنی که هیچ مردی عاشقش نمی شود چون فکر

می کنی یک چیزی کم دارد. مادر بودن این زن و حتی زن بودنش را زیر

سوال می بری.

برای محمد مهدی یک سگ پشمالوی عروسکی برده ای. همیشه با در

دست گرفتن عروسک تغییر لحن می دادی و طوری با محمد مهدی حرف

می زدی که انگار عروسک دارد با او حرف می زند. وقتی می گفتی محمد

مهدی لپتو بده تاماچش کنم او باورش می شد این حرف را عروسک زده.

لپش را به دهان عروسک می چسباند تا عروسک ماچش کند.

حالا هم محمد مهدی عروسک را در دست گرفته و مدام می گوید:

سوسیس هاپو. عمه هاپو. سوسیس!

محمد تو را سوسن صدا نمی زند. فقط می گوید سوسیس.

او می خواهد به زبان هاپو برایش حرف بزنی و تو فقط با مادر محمد مهدی

دست در گردن یکدیگر انداخته اید. چانه هایتان را به لبه تخت محمد مهدی

چسبانده اید و آهسته گریه می کنید. همه فکر می کنند برای محمد

مهدی است ولی هر دویتان می دانید برای زنی است که سینه ای برای

شیر دادن به تنها کودکش ندارد.

محمد مهدی بعد از جیغ و دادهای زیاد عروسک را محکم به صورت هر

دویتان می کوبد.

به خانه که می آیی تا ۲۴ ساعت هیچ نمی خوری جز آب و قند. مثل همان

موقع که بهزاد مرد و تو تا ۳ روز هیچ نخوردی. لیوان را به لبهایت می

چسبانی و قطره های اشکت قاطی آب لیوان می شوند. مادر محمد مهدی

هم حال و روزی بهتر از تو ندارد.

مقابل آینه می ایستی. انگشتانت را تا آنجا که می توانی از هم بازشان می

کنی. کف دو دستت را بر روی سینه هایت محکم فشار می دهی و سعی

می کنی خودت را بدون سینه مجسم کنی. حتی تصورش هم برایت

وحشتناک و رقت انگیز است. دلت به درد می آید و نوک انگشتانت تیر می

کشد تا آنجا که بلند و عصبانی می گویی: این اتفاق برای من نمی افته.

اصلاْ اینجوری من هیچ وقت نمی تونم مادر یا زن کاملی باشم.

مرد هنگام رفتن کنار تخت کوتاه زن زانو می زند و دستانش را دور گردن زن

می اندازد. آهسته چیزی در گوش زن می گوید و تو سعی می کنی حدس

بزنی مرد چه گفته؟ چشمان زن برق می زند و صورتش خندان است. زن با

انگشت اشاره آرام به بینی مرد می زند. هر دو می خندند و مرد پایین

گوش زن را آهسته می بوسد.

: حتماْ گفته دوست دارم یا... شایدم گفته غصه نخور و یا لابد... گفته تو

بدون سینه هم زن قشنگی هستی... یا چه می دانم.

زن کلاه آبی به سر دارد. دور کلاه با کش مخصوص جمع شده تا موهایش

بیرون نیفتند. شبیه کلاههای مخصوص رنگ در آرایشگاههای زنانه است.

پیش بند آبی روی تن زن را پوشانده و زن هیچ لباسی به تن ندارد. مرد بلند

می شود و دو دست زن را در دستانش می گیرد. سر و شانه هایش را

تکان می دهد و می گوید: ماما آج آج آج. ماما آج آج آج.

زن با مرد همصدا می شود: ماما آج آج آج. ماما آج آج آج.

مرد سعی می کند دستان زن زیاد تکان نخورند. زن بلند و از ته دل می

خندد و مرد می رقصد پای تخت زن.

محمد مهدی به خانه آمده. باز هم ماکارونی پخته ای. مثل همیشه یک

رشته از آن را بر می داری. یکسرش را در دهان محمد مهدی می گذاری و

سر دیگرش را خودت به دهان می بری. تند تند شروع می کنید به خوردن

تا اینکه به هم می رسید. دماغهایتان را به هم می زنید و تو می گویی:

محمد مهدی عشق منه.

محمد مهدی هم می خندد و می گوید: سوسیس عشک من.

باز هم مثل همیشه یکسر تره سبزی را به دهان می گیری و سر دیگرش را

محمد مهدی بر می دارد. باز شروع می کنید به خوردن تا به هم برسید. تو

می گویی: محمد مهدی گل ناز منه.

و محمد مهدی می گوید: سوسیس ناج ناج.

مرد هنگام خروج از اتاق ۵ برای زن دست تکان می دهد و بلند می گوید

طوریکه بقیه ی زنها هم بشنوند: تا برگردی دکور خونه رو با امیر برات عوض

می کنیم... . همه چیزو برای اومدنت روبه راه می کنیم.

مرد از راه دور بوسه ای را برای زن هدیه می فرستد و زن می خندد. مرد باز

هم سرش را تکان می دهد و می گوید: ماما آج آج آج.

مرد قاب چار چوبه ی در را خالی می کند و تو اینجا در قاب آینه احساس

می کنی چه کم آورده ای در مقابل زندگی که با کلاه آبی روی تخت ۱۸ از

ته دل می خندد و مطمئن می شوی چقدر حقیری در برابر عشق که پای

تخت زن در اتاق ۵ می رقصد.

تو حتی یادت می رودکه تصمیم گرفتی و به خودت قول دادی حتماْ یک

تست سرطان بدهی.

و آن بیرون اردیبهشت هنوز می بارد پای پنجره.

hivaeil — Wed, 21 May 2008 15:54:18 GMT

با تشکر از علاقه شما به این وبلاگ

این وبلاگ به علت حذف مطالب توسط یک دوست در حال بازسازی

مجدد می باشد

لطفاْ مجدداْ بازدید فرمایید . . .

هیوا ایل